Χρυσή Καδένα

Χρυσή Καδένα

Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε,
στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,
τριγύρω της μια σιγαλή βροχή
θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!
Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;
Στα μάτια το διάφανο φιλί,
σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·
επιλογή και έμβλημα χρυσό,
στρατιώτη έπίγραμμα στην Λεμεσό,
βαπόρια-φορτηγά και μαύρα τραίνα.

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη
το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού
στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού
με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη
με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά
προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,
στο λυκαυγές η κόρη τον ησπάσθη.

G.V.

Γοργόφτερος Θαλασσαϊτός

Σαν φώτισε αγαληνά ο ήλιος τ' ακρογιάλι 15
στον μακρινό ορίζοντα εστίασε το βλέμμα,
αθόρυβ' από την αχλύ του πρωινού προβάλαν
αυθάδεις, οι γαλέρες των κουρσάρων.11

Πολλάκις λεηλατήθηκε τ' ακριτικό νησί του
γι' αυτό εξεθηκάρωσε ατσάλινη λεπίδα
σφυρήλατη μεσ' στη φωτιά από παλιούς τεχνίτες
και ύψωσε του τάγματος το βάνδο.

Της θάλασσας τα πνέματα περνούσαν από πάνω
τα γλαροπούλια έκρωζαν, το κύμα εφλοισβούσε
μονάχος του εστέκουνταν, η αύρα τον φυσούσε
στ' απόμακρο της χώρας ακρογιάλι.

Ολόγυρά του ένοιωσε, μαζεύουνταν προγόνοι
οπλίτες και κατάφρακτοι που πέσαν πολεμώντας
των Δωρικών αθάνατοι, ξεπρόβαλαν ξιφήρεις
απ' τ' αστροκέντητο της Περσεφόνης.

Γοργόφτερος θαλασσαϊτός, εφόρμησε στη μάχη
στον άνεμο θερίζοντας, μονάχος ευλογήθη,
με λιόδεντρου αντίδωρο μετάλαβε πορφύρα,
σαν ήλιος, στα μεσούρανα εκλήθη.

G.V.