The Sorceress

 The Sorceress

The fog's requests accosted us above the ocean vastness
and scattered stars defined afar the tempest's resurrection;
our cargo diesel engines thrummed as she immersed in darkness
directing draperies of fog, enticing wrong direction.

Half-visible the skylines danced with mist that spread abundant
the Sorceress spelled out upon our travel to Atlantic
expanding borderlines beyond, where waves were moving rampant
- the sylphlike wafting of the sea, engulfed our first mechanic.

Hence, she declared, among the mists, her oracle and candor;
presumptuous she coquetted on Hades' shadowed orchard,
as chthonic forms misguided us to deluged reefs, asunder,
beguiling sailors to conduct in ghostly seas, unconquered.

Tangential the drapes of night became our route's incisors;
bewitched by the draping fog and sorceries bespoken
we heard the Sirens' singing calls, ambiguous advisers
as waves embraced our steadfast bow that led to death unbroken:

' Redeeming waters deeply wait,
before our early turns to late.
your blue, aquatic route shall cure
whate'er is sorrowful and pure.

and if you manage to disband,
shall meet me on your meadowland
My voice bespoke in your soul,
we'll celebrate on Astral Hall;

Address me in your heart and dare,
so welcome to my seaward fair. '

Νακος

Νακος

Ήταν γλαρόνι του νοτιά, θάλασσινός αγέρας

Τη μέρα που αποφάσισε να γίνει αστροναύτης

μετρώντας με προσήλωση τις τρύπες της γραβιέρας

στο Κολωνάκι, στη μπουτίκ, σπούδασ' εμποροράφτης

Διν θα πιτάξεις Νάκου μο ταξίδι στου φιγγάρι

μυριάδις τέρατα ζητούν, να κλέψουν τη λαλιά σου

η Γκόλφω σι γουστάρισι, κι ζηλεφτό ζιβγάρι

στον κάμπο ιγινήκατι, την μάγιψ' η ματιά σου.

Κατσίκις ροβολούσανε σε ουράνιο βοσκοτόπι

εκείθε οπού η προβάτα της μονάχη μπεμπερίζει

ου Νάκους την κυαλάρισι, στη θημωνιά σορόπι

έρριξε και της λησμονιάς σερμπέτι την ποτίζει.

Του να χαθώ τσομπάνα μο, ουδόλους λογαριάζου

πάρι τουν αρραβώνα μο, χρυσάφι μι ζαφείρι

σαράντα τόνους με γρασίδ' στη θημωνιά στοιβιάζου

κι φκιάνεις όποτε γουστάρ'ς, αγνό τουλουμοτύρι.

Είπε κι λάλησε ο τρανός πριγκηψ των εριφίων

- η μάνα του ανακάτιβι στου σέηκιρ του κέικ, 

στον κόσμο των πουλερικών και γουρουνοτροφείων

όπου κι οι δυό μπιρδέψανι του τσάμικου μι σέικ.

Spring Kiwi

Spring Kiwi

..Close to the Patriots' free kick

...upon the North of Eastern lands

a kiwi eats her seeds' pique-nique

next to jazz Harvard concert grands.

Because (it's true) upon the grass

the student-birds attend Spring's feast,

men wear buckles of Alpha brass,

and girls leg warmers on blue jeans.

The kiwis jump in plain sun light

and synthesize 'bout ancient queens

Spring smiling poetry they write

next to Charles river - on fresh greens.

.......The kiwi's happy to attend

......friends International to meet,

cause in New England students blend,

dogs frisbees hunt on jazz downbeat.

Georgios Venetopoulos

Pier four

Pier four

The north wind blows on loners' date, 

dusk cold of February and dark, 

strange ghosts remember us - they hark, 

we met on moors, one verse too late.

On wharf stray winds, bark - like dogs, 

alone I wait - you to appear, 

from this devoid - alive once Pier, 

whereon you smiled to winter fogs.

And it is strange to feel you there, 

you never left the winds' long call; 

I feel your flow in veins to haul, 

a string of tales - nostalgic fare.

And you appear - half on my mind, 

and half the distance feels - my eyes, 

gray clouds and snow from low hung skies, 

how doleful meet our dusks and twined! 

The night ascribes - pure quilt of snow, 

so much quietness falls like dearth, 

regales the emptiness of earth

the solitude of our time's tow.

Harbinger moon will spring to fore, 

if you appear, my hope will shine, 

a conferred love will wave to mine, 

bloom scented winds will reach Pier Four.

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ (από την Ηρέα Πήλιο) .

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ

(από την Ηρέα Πήλιο)

.

Γέμισαν οι μέρες σου ντροπή,

πικρό ταπεινωμένο υποζύγιο.

Χλεύαζαν το πείσμα σου οι Δειλοί -

οι αφέντες που σου έκρυψαν τον ήλιο.

.

Έσβηνε στο πέρας η χαρά του –

του ήλιου σου του πρώτου η χαρά.

Και έσερνες τα χάμουρα εδώ κάτω,

τ’ αλύπητο σαμάρι - τη σκλαβιά.

.

Κι εκείνοι που αγόγγυστα δεχτήκαν

τη σκλάβα την ανώφελη ζωή,

κείνοι - οι δικοί σου – σ’ αρνηθήκαν.

Κείνοι – απ’ τους εχθρούς σου πιο εχθροί...

.

Στα παζάρια τους, εμπόροι των Εθνών

σε πουλούσαν με τη γη και τα παιδιά της…

Και ψηλά, από τους τύμβους των Καιρών,

προσμένανε οι γύπες να σκοντάψεις…

.

Σήκωνες στην πλάτη τα καρφιά σου,

κι εκείνον το σταυρό του Λυτρωτή.

Σκαρφάλωνες κι εσύ το Γολγοθά σου,

με ακάνθινο στεφάνι τη ντροπή...

.

Κι έβλεπες – παντού ολόγυρά σου,

ολούθε να σταυρώνουνε το φώς....

κουβαλητής εσύ της συμφοράς σου,

τ’ αφέντη και του δήμιου σου βοηθός...

.

Κι όπως προχωρούσανε τα χρόνια

στο γύρισμα του άπονου τροχού,

κάποτε σου ψέλλισαν τ’ αηδόνια:

“Σε πρόδωσ’ η θυσία του αμνού!

.

Ως πότε τη ζωή σου θα προσφέρεις,

του εχθρού σου αμαρτωλή βορά;

Σε ποιόν υπηρετείς το ξέρεις,

σκλάβων σκλάβε του φονιά...!

.

Κι έσβηνε στο δείλι η αχτίδα...

μα μεσ’ από τις φλόγες της ψυχής,

έτριξε στα σίδερα μια ελπίδα –

κάλεσμα και μνήμη αρετής...

.

Βράδιαζε, σουρούπωνε στην πλάση.

Βούρκωναν τα μάτια της νυχτιάς.

Και φούντωνε στα στήθη να σε κάψει

"στείρο πείσμα" λευτεριάς…

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Μηδέ το φώς θα πεί πως εμολεύτηκες,

π’ ασπάσθηκες το κόσμο του χαμού:

όχι, εσύ δεν τον ορέχτηκες!

Λυπήθηκες το κρίμα του τρελού...”

.

Βγήκες με το φώς των αστραπών,

βρήκες τ’ απροσκύνητο στρατί…

Ψηλά, στα ύψη των Καιρών,

άνοιξαν φτερούγες οι αητοί…

.

Και κάπου μες στης στάνης το καπνο,

σφραγίδα πια, στη λάσπη την πικρή,

έμεινε το χνάρι σου πιστό,

τ' αδέρφια σου, τους σκλάβους, να καλεί...

.

The Stork

The Stork


The ship extended huge, outside the dew,

his past, he thought, conducted on her track,

across the board, the skyline folded dark,

- a stork he was or member of the crew?


Thus, curiously stood upon the moors,

an epitome of time to e'er rejoice,

but stern, the sea-waves' hum repressed his voice,

or was the dusk that realness allures?


Upon the moors he stood, irresolute,

side-gazing for the sunken to discern

meanwhile the seamen deftness and concern

applied the coloring of nightly soot.


The dusk abraded, thus, the ship's details;

all shapes in numbness stood; without a word

the nighttime, condescending, linked the bird

with time's perseverance, head-ropes and brails.


The boats, directed randomly to trip,

loose wooden cradle-coffins in the bay,

surreal, formed a definite array,

where timely margins, undulating, reap.


(Their sacrosanct ascent designed the stairs,

for spotless angel forms to fly in blue,

the stork recalls the one-time rendezvous,

- this nightly ship, shall take his soul to fares.


Perchance they fled to skies - two passing glows

that cut through distances, in ardent Spring

a song for wanderers, harmonic link,

- pure emeralds the shoreline noon bestows.) 


What foolishness of storks invites the ship,

our lives to marry on the silent quays

meanwhile four smoking ebon funnels praise

our wraiths' long flight on everlasting trip?

She called me holy inside the wind, her wraith

She called me holy inside the wind, her wraith;

Befallen souls of angels dream and nest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Mistral of dawn, glare to invite and saith,

'Of sea ghost nymphs, doe flye in foam's blue vest'

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

Pearl skies, sea birds to fly on May the eighth,

On faraway was she but not to best,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Enchanting wraith she was, conceived, on staithe;

Prevailed thence time reversed, but to divest,

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

On sole appeal, invokes on dawn war graith,

Adventures on sea trips, I conquest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

To aggrandize my cause, in pride to bathe,

Egressed my soul to seas - the time's request,

She called me holy inside the wind, her wraith;

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Γιώργος Βενετοπουλος