The Sorceress

 The Sorceress

The fog's requests accosted us above the ocean vastness
and scattered stars defined afar the tempest's resurrection;
our cargo diesel engines thrummed as she immersed in darkness
directing draperies of fog, enticing wrong direction.

Half-visible the skylines danced with mist that spread abundant
the Sorceress spelled out upon our travel to Atlantic
expanding borderlines beyond, where waves were moving rampant
- the sylphlike wafting of the sea, engulfed our first mechanic.

Hence, she declared, among the mists, her oracle and candor;
presumptuous she coquetted on Hades' shadowed orchard,
as chthonic forms misguided us to deluged reefs, asunder,
beguiling sailors to conduct in ghostly seas, unconquered.

Tangential the drapes of night became our route's incisors;
bewitched by the draping fog and sorceries bespoken
we heard the Sirens' singing calls, ambiguous advisers
as waves embraced our steadfast bow that led to death unbroken:

' Redeeming waters deeply wait,
before our early turns to late.
your blue, aquatic route shall cure
whate'er is sorrowful and pure.

and if you manage to disband,
shall meet me on your meadowland
My voice bespoke in your soul,
we'll celebrate on Astral Hall;

Address me in your heart and dare,
so welcome to my seaward fair. '

Νακος

Νακος

Ήταν γλαρόνι του νοτιά, θάλασσινός αγέρας

Τη μέρα που αποφάσισε να γίνει αστροναύτης

μετρώντας με προσήλωση τις τρύπες της γραβιέρας

στο Κολωνάκι, στη μπουτίκ, σπούδασ' εμποροράφτης

Διν θα πιτάξεις Νάκου μο ταξίδι στου φιγγάρι

μυριάδις τέρατα ζητούν, να κλέψουν τη λαλιά σου

η Γκόλφω σι γουστάρισι, κι ζηλεφτό ζιβγάρι

στον κάμπο ιγινήκατι, την μάγιψ' η ματιά σου.

Κατσίκις ροβολούσανε σε ουράνιο βοσκοτόπι

εκείθε οπού η προβάτα της μονάχη μπεμπερίζει

ου Νάκους την κυαλάρισι, στη θημωνιά σορόπι

έρριξε και της λησμονιάς σερμπέτι την ποτίζει.

Του να χαθώ τσομπάνα μο, ουδόλους λογαριάζου

πάρι τουν αρραβώνα μο, χρυσάφι μι ζαφείρι

σαράντα τόνους με γρασίδ' στη θημωνιά στοιβιάζου

κι φκιάνεις όποτε γουστάρ'ς, αγνό τουλουμοτύρι.

Είπε κι λάλησε ο τρανός πριγκηψ των εριφίων

- η μάνα του ανακάτιβι στου σέηκιρ του κέικ, 

στον κόσμο των πουλερικών και γουρουνοτροφείων

όπου κι οι δυό μπιρδέψανι του τσάμικου μι σέικ.

Spring Kiwi

Spring Kiwi

..Close to the Patriots' free kick

...upon the North of Eastern lands

a kiwi eats her seeds' pique-nique

next to jazz Harvard concert grands.

Because (it's true) upon the grass

the student-birds attend Spring's feast,

men wear buckles of Alpha brass,

and girls leg warmers on blue jeans.

The kiwis jump in plain sun light

and synthesize 'bout ancient queens

Spring smiling poetry they write

next to Charles river - on fresh greens.

.......The kiwi's happy to attend

......friends International to meet,

cause in New England students blend,

dogs frisbees hunt on jazz downbeat.

Georgios Venetopoulos

Pier four

Pier four

The north wind blows on loners' date, 

dusk cold of February and dark, 

strange ghosts remember us - they hark, 

we met on moors, one verse too late.

On wharf stray winds, bark - like dogs, 

alone I wait - you to appear, 

from this devoid - alive once Pier, 

whereon you smiled to winter fogs.

And it is strange to feel you there, 

you never left the winds' long call; 

I feel your flow in veins to haul, 

a string of tales - nostalgic fare.

And you appear - half on my mind, 

and half the distance feels - my eyes, 

gray clouds and snow from low hung skies, 

how doleful meet our dusks and twined! 

The night ascribes - pure quilt of snow, 

so much quietness falls like dearth, 

regales the emptiness of earth

the solitude of our time's tow.

Harbinger moon will spring to fore, 

if you appear, my hope will shine, 

a conferred love will wave to mine, 

bloom scented winds will reach Pier Four.

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ (από την Ηρέα Πήλιο) .

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ

(από την Ηρέα Πήλιο)

.

Γέμισαν οι μέρες σου ντροπή,

πικρό ταπεινωμένο υποζύγιο.

Χλεύαζαν το πείσμα σου οι Δειλοί -

οι αφέντες που σου έκρυψαν τον ήλιο.

.

Έσβηνε στο πέρας η χαρά του –

του ήλιου σου του πρώτου η χαρά.

Και έσερνες τα χάμουρα εδώ κάτω,

τ’ αλύπητο σαμάρι - τη σκλαβιά.

.

Κι εκείνοι που αγόγγυστα δεχτήκαν

τη σκλάβα την ανώφελη ζωή,

κείνοι - οι δικοί σου – σ’ αρνηθήκαν.

Κείνοι – απ’ τους εχθρούς σου πιο εχθροί...

.

Στα παζάρια τους, εμπόροι των Εθνών

σε πουλούσαν με τη γη και τα παιδιά της…

Και ψηλά, από τους τύμβους των Καιρών,

προσμένανε οι γύπες να σκοντάψεις…

.

Σήκωνες στην πλάτη τα καρφιά σου,

κι εκείνον το σταυρό του Λυτρωτή.

Σκαρφάλωνες κι εσύ το Γολγοθά σου,

με ακάνθινο στεφάνι τη ντροπή...

.

Κι έβλεπες – παντού ολόγυρά σου,

ολούθε να σταυρώνουνε το φώς....

κουβαλητής εσύ της συμφοράς σου,

τ’ αφέντη και του δήμιου σου βοηθός...

.

Κι όπως προχωρούσανε τα χρόνια

στο γύρισμα του άπονου τροχού,

κάποτε σου ψέλλισαν τ’ αηδόνια:

“Σε πρόδωσ’ η θυσία του αμνού!

.

Ως πότε τη ζωή σου θα προσφέρεις,

του εχθρού σου αμαρτωλή βορά;

Σε ποιόν υπηρετείς το ξέρεις,

σκλάβων σκλάβε του φονιά...!

.

Κι έσβηνε στο δείλι η αχτίδα...

μα μεσ’ από τις φλόγες της ψυχής,

έτριξε στα σίδερα μια ελπίδα –

κάλεσμα και μνήμη αρετής...

.

Βράδιαζε, σουρούπωνε στην πλάση.

Βούρκωναν τα μάτια της νυχτιάς.

Και φούντωνε στα στήθη να σε κάψει

"στείρο πείσμα" λευτεριάς…

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Μηδέ το φώς θα πεί πως εμολεύτηκες,

π’ ασπάσθηκες το κόσμο του χαμού:

όχι, εσύ δεν τον ορέχτηκες!

Λυπήθηκες το κρίμα του τρελού...”

.

Βγήκες με το φώς των αστραπών,

βρήκες τ’ απροσκύνητο στρατί…

Ψηλά, στα ύψη των Καιρών,

άνοιξαν φτερούγες οι αητοί…

.

Και κάπου μες στης στάνης το καπνο,

σφραγίδα πια, στη λάσπη την πικρή,

έμεινε το χνάρι σου πιστό,

τ' αδέρφια σου, τους σκλάβους, να καλεί...

.

The Stork

The Stork


The ship extended huge, outside the dew,

his past, he thought, conducted on her track,

across the board, the skyline folded dark,

- a stork he was or member of the crew?


Thus, curiously stood upon the moors,

an epitome of time to e'er rejoice,

but stern, the sea-waves' hum repressed his voice,

or was the dusk that realness allures?


Upon the moors he stood, irresolute,

side-gazing for the sunken to discern

meanwhile the seamen deftness and concern

applied the coloring of nightly soot.


The dusk abraded, thus, the ship's details;

all shapes in numbness stood; without a word

the nighttime, condescending, linked the bird

with time's perseverance, head-ropes and brails.


The boats, directed randomly to trip,

loose wooden cradle-coffins in the bay,

surreal, formed a definite array,

where timely margins, undulating, reap.


(Their sacrosanct ascent designed the stairs,

for spotless angel forms to fly in blue,

the stork recalls the one-time rendezvous,

- this nightly ship, shall take his soul to fares.


Perchance they fled to skies - two passing glows

that cut through distances, in ardent Spring

a song for wanderers, harmonic link,

- pure emeralds the shoreline noon bestows.) 


What foolishness of storks invites the ship,

our lives to marry on the silent quays

meanwhile four smoking ebon funnels praise

our wraiths' long flight on everlasting trip?

She called me holy inside the wind, her wraith

She called me holy inside the wind, her wraith;

Befallen souls of angels dream and nest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Mistral of dawn, glare to invite and saith,

'Of sea ghost nymphs, doe flye in foam's blue vest'

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

Pearl skies, sea birds to fly on May the eighth,

On faraway was she but not to best,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Enchanting wraith she was, conceived, on staithe;

Prevailed thence time reversed, but to divest,

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

On sole appeal, invokes on dawn war graith,

Adventures on sea trips, I conquest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

To aggrandize my cause, in pride to bathe,

Egressed my soul to seas - the time's request,

She called me holy inside the wind, her wraith;

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Γιώργος Βενετοπουλος

Τα σήμαντρα

Τα σήμαντρα

Όλες μου τις ζωές τις κράτησα για σένα
σε αναλλοίωτους των αλλοτινών
τα γυρισμένα στον άνεμο χέρια μου,
μετρούν βράδια πικρής γιορτής.

Και τα μικρά παιδιά σε κυνηγάνε,
με τους ανέμους της ονειρικής γιορτής
πρωτόγνωρος δικός μας ήλιος,
που φώτισε τα σήμαντρα σαν έφτασε πρωί.

Και ο παλμός μου που απλώνεται στα σήμαντρα
με συντροφεύει Κυριακές που σε θυμάμαι,
χτύπος καρδιάς που γράφεται στο χρόνο,
στο χρόνο που γυρνάς μόνο για μένα.

Όταν τις Κυριακές μου λένε γιόρτασε,
θυμάμαι το ποτάμι το πρωί
εσύ μέσα στο φως να είσαι δίπλα μου,
να μ' αγαπάς για όλη τη ζωή.

Boston.

Elegant Giraffes

Elegant Giraffes

He wondered if his verse was made for mules
and chickens cackling their jazzy tales;
composing dull sonnets was chased by bulls,
by elegant giraffes and crazy snails.

Amid the donkeys, in his country cot,
while gulping spirits the pig-farmer writes;
his scrawl becomes a cultivated naught
and straight he quaffs one more for his insights.

The detrimental muse of his confused
absconding inspiration, though, evades
poetics so much alcohol-abused
and drinking up the Absinth liquor, fades.

The prompting advent of a healthy burp
made pigs and chickens to comment 'superb'!

© 06-27-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(English sonnet, Iambic pentameter)

The lady of the lake

The lady of the lake

The lady of the lake on the water glides;
fair Guinevere, the bride of Queen Ygraine
departs to her beloved King Arthur's terre.

Her kinship with the distant Lord's soul guides
the boat of ebon and bequeathal bane,
his sovereign wraith and her eternal prayer.

© Georgios Venetopoulos 11-01-2013, All Rights Reserved
(Sestet - Iambic pentameter)

The maid of brines

 The maid of brines

The flag was waving on the stern;
she stared saluting and the mist
my face on forecastle, coldly kissed,
- she tried my figure to discern.

The Adriatic was that night
half covered by a cotton cloud,
- endowed the night's adorning shroud
and took our ship afar, forthright.

A ghostly ship, a ghostly log
- the maid of brines had left betimes
addressed us with the sounds of chimes
that rang accordantly in the fog.

Harmonious her song had welled
from depths, unearthly was the verse
that lingered in our minds' rehearse,
bespoken words, beloved and held.

Her image standing on the bow,
in dark my solitude enacts,
while shooting stars on earthward tracks
induct to quell by ocean's draw.

Our recklessness, the route defines
and nautical endangered role,
I know it's wrongful to recall
our bicycling and coastline pines.

The ghostly ship transports us there
attending to the deepness' shrine,
how beautiful the dewdrops shine
and grandness of her seaward fair!

© 04-21-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic tetrameter)

Two birds

We heard the hoots' becrowing words
foreboding of our steadfast grief;
they fled to dusk - two mourning birds
life's borderlines and false beliefs.

Two birds have passed, in gray and black,
straight arrows fled to vanish yon
our longest trip on the railway track,
bemocking company and gone.

Upon our train have sat the birds,
the passengers won't go to stars
and neither will their versing words,
that rhyme with unforgiven mars.

Unmoved the riders in the cars,
suspended is the pilot's gaze,
the rails become two iron bars,
and death's advancing mauve bouquets.

The heads advert the engine's chug
like dancing poppies in the breeze,
and none among us will debug
why are we Charon's invitees.

Black engine draws upon the rails;
the pilot, coolly, searches fore
subsequent the foggy veils,
our caravan of wagons, wore.

The souls imprisoned trail along
the pilot engine's wordless rites,
and wait through nothingness and wrongs,
the train to reach uncounted heights.

Charades

Charades
 

It was my impression, the hours were bending

after infinite years of waiting and mind stalling,

the ship of our escaping, his deft sailors calling,

the time was  hardening and never-ending.
 

Upon the ship were only shadows of souls,

and as the dusk, slowly, befell to night,

it was the three of us in tulips of smoked light,

and only sailor ghosts in charades sprawl.
 

They danced and danced the nights after,

mimicking umpteen concepts, as each word,

was one more riddle upon our mind board,

- with ghosts jumping with their crazy laughter. 
 

we danced with them, under the rain;

foolish marionettes of a black ship hustle;

rotated, around a conceived infinite axle;

the dark ship wanted us to wind and feign.
 

Across the shore, were scattered lights,

blinking like to expending, desolated flames,

with this dance eluding us to childish games,

and the windy memories of our Sunday kites.
 

We fled up to reach happiness where,

the stars were smiling to a careless void,

and none recalled his one life destroyed,

and none recalled our ship dance of ne'er.
 

© 2012, All Rights Reserved

Παράξενη Κολώνια

Παράξενη Κολώνια
  

Καράβι βυθισμένο στη σιωπή 10
οι σκιές του δειλινού απλώνονται με βιάση 13
ο ψίθυρος του πέλαγου θέλει να τους περάσει 15
στη διάσταση εκείνων που μισέψαν στην βροχή. 14

Σαν τα παιδιά της γνέφουνε μαζί 10
με τους αέρηδες και της χαμογελάνε, 13
τ' απορημένα μάτια τους ολόγυρα ζητάνε 15
του στοιχειωμένου πέλαγου τον παραμυθατζή. 14

Το πλοίο ψάχνει αυγινή γιορτή, 10
της μηχανής η μουσική στα τρία κάρτα, 13
η χάλκινη πυξίδα δείχνει την πορεία σκάρτα, 15
τ' αμέτρητα ταξίδια τους γυρίζουν στην αρχή. 14

Στά άδεια καλοκαίρια της ψυχής 10
της μοναξιάς τους θα πετούν τα χελιδόνια 13
με μια παράξενη, Τεργέστης, θα περνούν κολώνια, 15
και κει που χάθηκαν δεν θ' αποκρίνεται κανείς. 14

2017/11/27
© G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός στίχος - έμμετρη γραφή)

Τον φώναζε Τζορντάνο

Τον φώναζε Τζορντάνο
.

Στήν άσφαλτο ξεμάκραιναν, στη μηχανή επάνω
ερωτευμένοι με το φως, τα γκάζια, τα λουλούδια·
η κόρη δεν θυμότανε... Τον φώναζε Τζορντάνο
και τραγουδούσαν στα βουνά, παρέα με τ' αρκούδια.
.
Γελώντας, έτρωγε αργά ένα κομμάτι πίτσα
με πεπερόνι, έξτρα τσήζ και φρέσκα μανιτάρια...
Ανέμελα τραβούσανε προς την Ηγουμενίτσα,
στο σάκο είχαν λίγα σνακς και μερικά δολάρια.
.
Ο Τζόρτζι σούζες έκανε κι αυτή τονε κρατούσε
με τό 'να χέρι στο Νταϊνέζ ή τη μακρυά του χαίτη,
λουλούδια φωτογράφιζε κι ύστερα τ' αναρτούσε,
οι μέλισσες ζουζούνιζαν Γκαετάνο Ντονιτσέτι.
.
Η ομορφάδα των αγρών τους είχε συνεπάρει
καθώς μυριάδες χρώματα κεντούσανε την πλάση,
της πίτσας όποιος δάγκωνε το τραγανό ζυμάρι
δεν ξέχναγε της Άνοιξης ετούτο το γιορτάσι.
.
Στην διαδρομή η μηχανή βρυχόταν στον αέρα·
μηκέτι είχαν κατά νου, στη θάλασσα να φτάσουν
φορούσανε τα καθρεφτέ, κοκκινωπά Καρέρα
και τ' άλογα ξεχύνονταν στο δρόμο να καλπάσουν.
.
Η κόρη, όμως, δεν ήξερε πώς να ισορροπήσει
και σύρθηκε στην άσφαλτο μα δίχως να χτυπήσει.
Η Ευσεβούλα έπεσε από την Καβασάκι
κι ο Τζόρτζι της προσέφερε γαλακτομπουρεκάκι
.
Γ.Β.

Χρυση Καδενα

Χρυση Καδενα

 

Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε,

στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,

τριγύρω της μια σιγαλή βροχή

θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

 

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!

Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;

Στα μάτια το διάφανο φιλί,

σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

 

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·

επιλογή και έμβλημα χρυσό,

στρατιώτη έπίγραμμα στην Λεμεσό,

βαπόρια-φορτηγά και μαύρα τραίνα.

 

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη

το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού

στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού

με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

 

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη

με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά

προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,

στο λυκαυγές η κόρη τον ησπάσθη.

 

© G. Venetopoulos, All rights reserved

(Ιαμβικός στίχος 11/10 συλλαβών)

Τέλος Άγρας

Τέλος Άγρας
 
Ανήμερα του Άη Γιωργιού, ακούγονται καμπάνες
Μα δεν χτυπάνε γιορτινά, μονάχα ειδοποιούνε
Κομιτατζήδες φάνηκαν στο πέρασμα των βράχων,
καλπάζοντας πυροβολούν αμάχους με ντουφέκια.
  
Την Βόρεια Ελλάδα μας, διεκδικούν οι ξένοι
στη σκοτεινή περίοδο αυτή της Ιστορίας
παράνομα αντάρτικα εισβάλλουνε στη χώρα
που δίδαξε πολιτισμό κι όλες τις επιστήμες.
  
Ο Τέλος Άγρας, λοχαγός, στα Γιαννιτσά, στο βάλτο,
ο αρχηγός Παύλος Μελάς με τον Καραβαγγέλη
κι ο Αντώνης Μίγγας πολεμούν για την ελευθερία,
στη Νάουσα, την Έδεσα, την Καστοριά, την Πέλλα.
  
Στο Ναύπλιο γεννήθηκε κι ήρθε στο βαλτονέρι,
με δε περίσσια λεβεντιά στον πόλεμο τραβάει,
πως εγεννήθη ήρωας και ένα δρόμο ξέρει:
της Αρετής που εκλεκτούς μονάχα ευλογάει.
  
Οι κάτοικοι ανοίγουνε τα κλειδωμένα σπίτια,
ελπίδα φέρνει στις ψυχές, χαμόγελο στα χείλη
αυτών που μαυροφόρεσαν με βυσσινιά σειρήτια
και κρέμασαν τους ήρωες δεξά από το καντήλι.
  
Αϊτός, κατέβηκε στη γη από τα γκρίζα ουράνια,
στα εδάφη του Αλέξανδρου μετέωρος εστάθη
πως είναι σύμβολο αυτών που ζουν με περηφάνεια
κι έχουν το πνεύμ' αδάμαστο, στο χέρι τους τη σπάθη.
  
2016-06-22
© Georgios Venetopoulos, all rights reserved
http://georgiosvenetopoulosverse.blogspot.gr/

Το γρούνι

Το γρούνι

Ο Ρούντυ ετρωγε αχνιστά, τα νόστιμα κοψίδια,
ολόπαχες κατέβαζε γραβιέρες και καρβέλια,
αδιάφορος για τα παιδιά με τις τουμπανιασμένες
από αβιταμίνωση κοιλιές και τα κουρέλια.

Χαχάριζε ολομέθυστος ο Ρούντυ και ρευόταν,
ενώ τριγύρω τα φτωχά παιδιά σκελετωμένα,
την δυσοσμία ανέπνεαν και άρρωστη σαπίλα,
όταν επέρδετο συρτά και αποβλακωμένα.

Με δυό κουμπότρυπες σχιστές, από το λίπος μάτια
κοιτούσε χλαπακιάζοντας το κρέας στην πιατέλα,
κι αφου ρευόταν δυνατά, να κάνει κι άλλο χώρο,
χοντρές μπουκιές απόκοβε από μια μορταδέλα.

Παρατηρούσαν τα παιδιά, τον υποβαθμισμένο,
που ομοβροντίες άφηνε, κάτω απ' την γκρίζα χλαίνη,
με το ντι εν έι του λειψό, μυαλό αλλοιωμενο,
γιατί έπινε μόνο κρασί και μπύρα αφρισμένη.

Μεσ' την πιατέλα έπεσε το άδειο του κεφάλι,
τραγούδαγε Λιλή Μαρλέν, και στο ροχαλητό του,
ρευότανε μουγγρίζοντας  σαν άρρωστο βουβάλι,
όλοι, δε, νοιώθαν την οσμή του βρώμικου του χνώτου.

Αθόρυβα και τρέμοντας ανέβηκε η Μαρία,
κυοφορούσε κι άρπαξε ένα ψωμί καρβέλι,
στην γη όπου οι Έλληνες εγράψαν ιστορία,
κι ο βλαξ ονειρευότανε τον ζύθο στο βαρέλι.

Το γρούνι ξάφνου ξύπνησε.. Του κλέβαν το φαί του!
Την πεινασμένη έσπρωξε με βιά από το μπαλκόνι.
και μπρος στα μάτια των παιδιών, στη γη του Δημοκρίτου,
με την κοιλιά της χτύπησε στο παγωμένο χιόνι.

Γ. Β.

ομοιοκατάληκτος Ιαμβικός  15σύλλαβος.

Στου Κράθη το ποτάμι

Στου Κράθη το ποτάμι


Η νύχτα εντύθη με βροχή, πνοή του χρυσανθέμου

και ο Χειμώνας τύλιξε στο μούχρωμα υφάδι,

στα μονοπάτια κύλισαν ερπύστριες πολέμου,

Δεκέμβρης ήταν κι οι σκιές βαβίζαν στο σκοτάδι.



Μιλούσανε με γρυλισμούς μουγγρίζοντας σα χοίροι,

μπορεί με την Ανατολή να σβήναν, γκρίζοι ίσκιοι,

θα τους τραβούσε στα βαθειά της γης το χωνευτήρι,

μπορεί η μάνα ν' άναβε τα ξύλα να φουρνίσει...



Ακούστηκαν τα Μάουζερ. Αγκαθεροί οι ήχοι,

χιλιάδες σφαίρες σφύριζαν τραγούδι του θανάτου,

οι άμαχοι θερίζουνταν, κοκκίνιζαν οι τοίχοι,

γυναίκες τρέχαν με παιδιά, στην σκέπη του ελάτου.



Κρατούσα στη δασοπλαγιά, το Σπρίνγκφιλντ του πατέρα

με σφαίρες διαμετρήματος εφτά κι εξήντα δύο,

η μάνα και η αδερφή, ακίνητες πιο πέρα

στις λάσπες κοίτουνταν βουβές σα νάγνεφαν 'αντίο'.



Δεκατεσσάρων ήμουνα κι οι καλικαντζαραίοι

λεηλατούσαν το χωριό, φονεύαν πληγωμένους,

υπολοιπόμενοι της Γης και περιφρονητέοι

στους δρόμους πλατσουρίζανε, τους ματοκυλισμένους.



Τριακόσια μέτρα απ' το χωριό, έψαξα τον μπροστάρη·

το Σπρίνγκφιλντ έβηξε ξερά, την πύρινη ρομφαία

Αρχάγγελος οδήγησε, μουγγό προσευχητάρι

γινήκανε τα δάκρυα κι η Ελληνική σημαία.



Τριακόσια μέτρα απ' το χωριό, όπλιζα στο σκοτάδι,

το Σπρίνγκφιλντ έβηχε ξερά, αλάθητα στο κρύο,

τους γκρίζους Καλικάντζαρους ξανάστελνε στον Άδη

μα όλα σιωπούσαν πια, ωσάν νεκροταφείο.



Απ' τον Παράδεισο, ψηλά, επήρε να χιονίζει,

νιφάδες στέλνοντας πυκνές, ψυχούλες χαιρετούσαν,

λευκό, θανάτου κάλυμμα τους ζώντες εξαγνίζει,

απάνω στη βουνοπλαγιά οι λύκοι αλυχτούσαν.



Το παγωμένο μέταλλο, κρατώ στο μετερίζι

και το σφαλνώ για φυλαχτό με σφαίρα στη θαλάμη,

πλαστό, να δω την μάνα μου, με ξύλα να φουρνίζει,

την αδερφή να τραγουδά στου Κράθη το ποτάμι...



2016-04-08, © Georgios Venetopoulos, All rights reserved

(Ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος) 

Abbey

Abbey

Amid the woods and snow he saw her form,
predestined oracle he sensed this was,
her recollected glance, was lone in storm,
outside the chapel she became first cause.

Lit were the chandelier's ocra chandelles,
his heartbeat thrummed an airy rhythmic spell,
the forest snowstorm reeled - shaped ghostly belles
invited him beneath the ringing knell.

Their Angel's bliss, his soul received in flames,
adept and kind the whisper of her voice,
'- Forgiveness calms those who indulge in blames;
devoutness is the prelude of free choice.'

Outside he stepped beneath the Abbey's knell:
His voice dispersed above the snow and mass,
in cold embraced the iron wrought of bells,
- as waxen light passed through the chapel's glass.

His mind and woods enjoined in forceful prayer,
spells sacrosanct and numinous instilled,
in abstinence the sanctified abbe,
abandoned Convent life to years and thrills.

Escaped then he, to meet the woods in dark,
amidst their sovereign heights he was her groom,
continuum of time and space to arc,
his childhood's wraith became in mists and tomb.

© G. Venetopoulos 01-04-2012, All Rights Reserved
(Iambic Pentameter)

Cherokee

Cherokee

(Tall Warrior of Tanasi)

White smoke ascends above the distant hearths

the softness of the cold inside connotes;

while snow continues spreading on the earth,

his spotted chestnut snorts, and vapor floats.

Concerned, the stalwart, stares above the land

where snow-flakes in the winter gust rotate

the herds of buffalo were forced to strand-

-and massive hunting made them relocate.

The Ag'tanahi-Anisgaya words fly

with crows' invisible fast wings and stray,

they guide his solemn spirit to reply

to calls, the sovereign woods and night convey.

The Warrior of Tanasi harks the sough,

the trees conduct to him along the slope,

what precognitions in the ethers strew,

who has the wisdom will translate their trope.

The winds transmit the ancestors' same song

to the Tanasi of the Cherokee, Tall soul,

inside the woods, they dance with snow along

repetitive crows winging and the skies' call.

Inside the night he drifts along with death's fare

where sacrifice redeems itself with pride

The Ancient Spirit shall bestow his care,

for the Tanasi tribe, he will provide.

® G.V. 09-03-2011, All rights reserved

(Ιαμβικός πεντάμετρος)