Αβασταγό μουλάρι ΙΙ (από την Ηρέα Πήλιο) .

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ

(από την Ηρέα Πήλιο)

.

Γέμισαν οι μέρες σου ντροπή,

πικρό ταπεινωμένο υποζύγιο.

Χλεύαζαν το πείσμα σου οι Δειλοί -

οι αφέντες που σου έκρυψαν τον ήλιο.

.

Έσβηνε στο πέρας η χαρά του –

του ήλιου σου του πρώτου η χαρά.

Και έσερνες τα χάμουρα εδώ κάτω,

τ’ αλύπητο σαμάρι - τη σκλαβιά.

.

Κι εκείνοι που αγόγγυστα δεχτήκαν

τη σκλάβα την ανώφελη ζωή,

κείνοι - οι δικοί σου – σ’ αρνηθήκαν.

Κείνοι – απ’ τους εχθρούς σου πιο εχθροί...

.

Στα παζάρια τους, εμπόροι των Εθνών

σε πουλούσαν με τη γη και τα παιδιά της…

Και ψηλά, από τους τύμβους των Καιρών,

προσμένανε οι γύπες να σκοντάψεις…

.

Σήκωνες στην πλάτη τα καρφιά σου,

κι εκείνον το σταυρό του Λυτρωτή.

Σκαρφάλωνες κι εσύ το Γολγοθά σου,

με ακάνθινο στεφάνι τη ντροπή...

.

Κι έβλεπες – παντού ολόγυρά σου,

ολούθε να σταυρώνουνε το φώς....

κουβαλητής εσύ της συμφοράς σου,

τ’ αφέντη και του δήμιου σου βοηθός...

.

Κι όπως προχωρούσανε τα χρόνια

στο γύρισμα του άπονου τροχού,

κάποτε σου ψέλλισαν τ’ αηδόνια:

“Σε πρόδωσ’ η θυσία του αμνού!

.

Ως πότε τη ζωή σου θα προσφέρεις,

του εχθρού σου αμαρτωλή βορά;

Σε ποιόν υπηρετείς το ξέρεις,

σκλάβων σκλάβε του φονιά...!

.

Κι έσβηνε στο δείλι η αχτίδα...

μα μεσ’ από τις φλόγες της ψυχής,

έτριξε στα σίδερα μια ελπίδα –

κάλεσμα και μνήμη αρετής...

.

Βράδιαζε, σουρούπωνε στην πλάση.

Βούρκωναν τα μάτια της νυχτιάς.

Και φούντωνε στα στήθη να σε κάψει

"στείρο πείσμα" λευτεριάς…

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Μηδέ το φώς θα πεί πως εμολεύτηκες,

π’ ασπάσθηκες το κόσμο του χαμού:

όχι, εσύ δεν τον ορέχτηκες!

Λυπήθηκες το κρίμα του τρελού...”

.

Βγήκες με το φώς των αστραπών,

βρήκες τ’ απροσκύνητο στρατί…

Ψηλά, στα ύψη των Καιρών,

άνοιξαν φτερούγες οι αητοί…

.

Και κάπου μες στης στάνης το καπνο,

σφραγίδα πια, στη λάσπη την πικρή,

έμεινε το χνάρι σου πιστό,

τ' αδέρφια σου, τους σκλάβους, να καλεί...

.