Χρυση Καδενα

Χρυση Καδενα

 

Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε,

στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,

τριγύρω της μια σιγαλή βροχή

θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

 

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!

Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;

Στα μάτια το διάφανο φιλί,

σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

 

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·

επιλογή και έμβλημα χρυσό,

στρατιώτη έπίγραμμα στην Λεμεσό,

βαπόρια-φορτηγά και μαύρα τραίνα.

 

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη

το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού

στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού

με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

 

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη

με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά

προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,

στο λυκαυγές η κόρη τον ησπάσθη.

 

© G. Venetopoulos, All rights reserved

(Ιαμβικός στίχος 11/10 συλλαβών)