Το γρούνι

Το γρούνι

Ο Ρούντυ ετρωγε αχνιστά, τα νόστιμα κοψίδια,
ολόπαχες κατέβαζε γραβιέρες και καρβέλια,
αδιάφορος για τα παιδιά με τις τουμπανιασμένες
από αβιταμίνωση κοιλιές και τα κουρέλια.

Χαχάριζε ολομέθυστος ο Ρούντυ και ρευόταν,
ενώ τριγύρω τα φτωχά παιδιά σκελετωμένα,
την δυσοσμία ανέπνεαν και άρρωστη σαπίλα,
όταν επέρδετο συρτά και αποβλακωμένα.

Με δυό κουμπότρυπες σχιστές, από το λίπος μάτια
κοιτούσε χλαπακιάζοντας το κρέας στην πιατέλα,
κι αφου ρευόταν δυνατά, να κάνει κι άλλο χώρο,
χοντρές μπουκιές απόκοβε από μια μορταδέλα.

Παρατηρούσαν τα παιδιά, τον υποβαθμισμένο,
που ομοβροντίες άφηνε, κάτω απ' την γκρίζα χλαίνη,
με το ντι εν έι του λειψό, μυαλό αλλοιωμενο,
γιατί έπινε μόνο κρασί και μπύρα αφρισμένη.

Μεσ' την πιατέλα έπεσε το άδειο του κεφάλι,
τραγούδαγε Λιλή Μαρλέν, και στο ροχαλητό του,
ρευότανε μουγγρίζοντας  σαν άρρωστο βουβάλι,
όλοι, δε, νοιώθαν την οσμή του βρώμικου του χνώτου.

Αθόρυβα και τρέμοντας ανέβηκε η Μαρία,
κυοφορούσε κι άρπαξε ένα ψωμί καρβέλι,
στην γη όπου οι Έλληνες εγράψαν ιστορία,
κι ο βλαξ ονειρευότανε τον ζύθο στο βαρέλι.

Το γρούνι ξάφνου ξύπνησε.. Του κλέβαν το φαί του!
Την πεινασμένη έσπρωξε με βιά από το μπαλκόνι.
και μπρος στα μάτια των παιδιών, στη γη του Δημοκρίτου,
με την κοιλιά της χτύπησε στο παγωμένο χιόνι.

Γ. Β.

ομοιοκατάληκτος Ιαμβικός  15σύλλαβος.