The lady of the lake

The lady of the lake

The lady of the lake on the water glides;
fair Guinevere, the bride of Queen Ygraine
departs to her beloved King Arthur's terre.

Her kinship with the distant Lord's soul guides
the boat of ebon and bequeathal bane,
his sovereign wraith and her eternal prayer.

© Georgios Venetopoulos 11-01-2013, All Rights Reserved
(Sestet - Iambic pentameter)

The maid of brines

 The maid of brines

The flag was waving on the stern;
she stared saluting and the mist
my face on forecastle, coldly kissed,
- she tried my figure to discern.

The Adriatic was that night
half covered by a cotton cloud,
- endowed the night's adorning shroud
and took our ship afar, forthright.

A ghostly ship, a ghostly log
- the maid of brines had left betimes
addressed us with the sounds of chimes
that rang accordantly in the fog.

Harmonious her song had welled
from depths, unearthly was the verse
that lingered in our minds' rehearse,
bespoken words, beloved and held.

Her image standing on the bow,
in dark my solitude enacts,
while shooting stars on earthward tracks
induct to quell by ocean's draw.

Our recklessness, the route defines
and nautical endangered role,
I know it's wrongful to recall
our bicycling and coastline pines.

The ghostly ship transports us there
attending to the deepness' shrine,
how beautiful the dewdrops shine
and grandness of her seaward fair!

© 04-21-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(Iambic tetrameter)

Two birds

We heard the hoots' becrowing words
foreboding of our steadfast grief;
they fled to dusk - two mourning birds
life's borderlines and false beliefs.

Two birds have passed, in gray and black,
straight arrows fled to vanish yon
our longest trip on the railway track,
bemocking company and gone.

Upon our train have sat the birds,
the passengers won't go to stars
and neither will their versing words,
that rhyme with unforgiven mars.

Unmoved the riders in the cars,
suspended is the pilot's gaze,
the rails become two iron bars,
and death's advancing mauve bouquets.

The heads advert the engine's chug
like dancing poppies in the breeze,
and none among us will debug
why are we Charon's invitees.

Black engine draws upon the rails;
the pilot, coolly, searches fore
subsequent the foggy veils,
our caravan of wagons, wore.

The souls imprisoned trail along
the pilot engine's wordless rites,
and wait through nothingness and wrongs,
the train to reach uncounted heights.

Charades

Charades
 

It was my impression, the hours were bending

after infinite years of waiting and mind stalling,

the ship of our escaping, his deft sailors calling,

the time was  hardening and never-ending.
 

Upon the ship were only shadows of souls,

and as the dusk, slowly, befell to night,

it was the three of us in tulips of smoked light,

and only sailor ghosts in charades sprawl.
 

They danced and danced the nights after,

mimicking umpteen concepts, as each word,

was one more riddle upon our mind board,

- with ghosts jumping with their crazy laughter. 
 

we danced with them, under the rain;

foolish marionettes of a black ship hustle;

rotated, around a conceived infinite axle;

the dark ship wanted us to wind and feign.
 

Across the shore, were scattered lights,

blinking like to expending, desolated flames,

with this dance eluding us to childish games,

and the windy memories of our Sunday kites.
 

We fled up to reach happiness where,

the stars were smiling to a careless void,

and none recalled his one life destroyed,

and none recalled our ship dance of ne'er.
 

© 2012, All Rights Reserved

Παράξενη Κολώνια

Παράξενη Κολώνια
  

Καράβι βυθισμένο στη σιωπή 10
οι σκιές του δειλινού απλώνονται με βιάση 13
ο ψίθυρος του πέλαγου θέλει να τους περάσει 15
στη διάσταση εκείνων που μισέψαν στην βροχή. 14

Σαν τα παιδιά της γνέφουνε μαζί 10
με τους αέρηδες και της χαμογελάνε, 13
τ' απορημένα μάτια τους ολόγυρα ζητάνε 15
του στοιχειωμένου πέλαγου τον παραμυθατζή. 14

Το πλοίο ψάχνει αυγινή γιορτή, 10
της μηχανής η μουσική στα τρία κάρτα, 13
η χάλκινη πυξίδα δείχνει την πορεία σκάρτα, 15
τ' αμέτρητα ταξίδια τους γυρίζουν στην αρχή. 14

Στά άδεια καλοκαίρια της ψυχής 10
της μοναξιάς τους θα πετούν τα χελιδόνια 13
με μια παράξενη, Τεργέστης, θα περνούν κολώνια, 15
και κει που χάθηκαν δεν θ' αποκρίνεται κανείς. 14

2017/11/27
© G. Venetopoulos, All rights reserved
(Ιαμβικός στίχος - έμμετρη γραφή)

Τον φώναζε Τζορντάνο

Τον φώναζε Τζορντάνο
.

Στήν άσφαλτο ξεμάκραιναν, στη μηχανή επάνω
ερωτευμένοι με το φως, τα γκάζια, τα λουλούδια·
η κόρη δεν θυμότανε... Τον φώναζε Τζορντάνο
και τραγουδούσαν στα βουνά, παρέα με τ' αρκούδια.
.
Γελώντας, έτρωγε αργά ένα κομμάτι πίτσα
με πεπερόνι, έξτρα τσήζ και φρέσκα μανιτάρια...
Ανέμελα τραβούσανε προς την Ηγουμενίτσα,
στο σάκο είχαν λίγα σνακς και μερικά δολάρια.
.
Ο Τζόρτζι σούζες έκανε κι αυτή τονε κρατούσε
με τό 'να χέρι στο Νταϊνέζ ή τη μακρυά του χαίτη,
λουλούδια φωτογράφιζε κι ύστερα τ' αναρτούσε,
οι μέλισσες ζουζούνιζαν Γκαετάνο Ντονιτσέτι.
.
Η ομορφάδα των αγρών τους είχε συνεπάρει
καθώς μυριάδες χρώματα κεντούσανε την πλάση,
της πίτσας όποιος δάγκωνε το τραγανό ζυμάρι
δεν ξέχναγε της Άνοιξης ετούτο το γιορτάσι.
.
Στην διαδρομή η μηχανή βρυχόταν στον αέρα·
μηκέτι είχαν κατά νου, στη θάλασσα να φτάσουν
φορούσανε τα καθρεφτέ, κοκκινωπά Καρέρα
και τ' άλογα ξεχύνονταν στο δρόμο να καλπάσουν.
.
Η κόρη, όμως, δεν ήξερε πώς να ισορροπήσει
και σύρθηκε στην άσφαλτο μα δίχως να χτυπήσει.
Η Ευσεβούλα έπεσε από την Καβασάκι
κι ο Τζόρτζι της προσέφερε γαλακτομπουρεκάκι
.
Γ.Β.

Χρυση Καδενα

Χρυση Καδενα

 

Αρχές Δεκέμβρη ήταν κι αγρυπνούσε,

στην καταχνιά φιγούρα μοναχή,

τριγύρω της μια σιγαλή βροχή

θροίζοντας, με τα στοιχειά μιλούσε.

 

Πώς χόρευαν θολές οι αποστάσεις!

Μην ήταν πια η αυγή απατηλή;

Στα μάτια το διάφανο φιλί,

σκιών διάταξη κι αντανακλάσεις.

 

Απ' το λαιμό κρεμόταν η καδένα·

επιλογή και έμβλημα χρυσό,

στρατιώτη έπίγραμμα στην Λεμεσό,

βαπόρια-φορτηγά και μαύρα τραίνα.

 

Επέστρεφαν τα κύματα του μπάτη

το νόστο για τ΄αστέρια τ' ουρανού

στο θόλο το βαθύ του οψιδιανού

με βρόχινο στα μάτια της τ' αλάτι.

 

Τραγούδι έγιν' η φωνή κι επλάσθη

με τις σταγόνες, νεύμα του βοριά

προσκάλεσμα· θυμάρι και μυρτιά,

στο λυκαυγές η κόρη τον ησπάσθη.

 

© G. Venetopoulos, All rights reserved

(Ιαμβικός στίχος 11/10 συλλαβών)