Spring Kiwi

Spring Kiwi

..Close to the Patriots' free kick

...upon the North of Eastern lands

a kiwi eats her seeds' pique-nique

next to jazz Harvard concert grands.

Because (it's true) upon the grass

the student-birds attend Spring's feast,

men wear buckles of Alpha brass,

and girls leg warmers on blue jeans.

The kiwis jump in plain sun light

and synthesize 'bout ancient queens

Spring smiling poetry they write

next to Charles river - on fresh greens.

.......The kiwi's happy to attend

......friends International to meet,

cause in New England students blend,

dogs frisbees hunt on jazz downbeat.

Georgios Venetopoulos

Pier four

Pier four

The north wind blows on loners' date, 

dusk cold of February and dark, 

strange ghosts remember us - they hark, 

we met on moors, one verse too late.

On wharf stray winds, bark - like dogs, 

alone I wait - you to appear, 

from this devoid - alive once Pier, 

whereon you smiled to winter fogs.

And it is strange to feel you there, 

you never left the winds' long call; 

I feel your flow in veins to haul, 

a string of tales - nostalgic fare.

And you appear - half on my mind, 

and half the distance feels - my eyes, 

gray clouds and snow from low hung skies, 

how doleful meet our dusks and twined! 

The night ascribes - pure quilt of snow, 

so much quietness falls like dearth, 

regales the emptiness of earth

the solitude of our time's tow.

Harbinger moon will spring to fore, 

if you appear, my hope will shine, 

a conferred love will wave to mine, 

bloom scented winds will reach Pier Four.

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ (από την Ηρέα Πήλιο) .

Αβασταγό μουλάρι ΙΙ

(από την Ηρέα Πήλιο)

.

Γέμισαν οι μέρες σου ντροπή,

πικρό ταπεινωμένο υποζύγιο.

Χλεύαζαν το πείσμα σου οι Δειλοί -

οι αφέντες που σου έκρυψαν τον ήλιο.

.

Έσβηνε στο πέρας η χαρά του –

του ήλιου σου του πρώτου η χαρά.

Και έσερνες τα χάμουρα εδώ κάτω,

τ’ αλύπητο σαμάρι - τη σκλαβιά.

.

Κι εκείνοι που αγόγγυστα δεχτήκαν

τη σκλάβα την ανώφελη ζωή,

κείνοι - οι δικοί σου – σ’ αρνηθήκαν.

Κείνοι – απ’ τους εχθρούς σου πιο εχθροί...

.

Στα παζάρια τους, εμπόροι των Εθνών

σε πουλούσαν με τη γη και τα παιδιά της…

Και ψηλά, από τους τύμβους των Καιρών,

προσμένανε οι γύπες να σκοντάψεις…

.

Σήκωνες στην πλάτη τα καρφιά σου,

κι εκείνον το σταυρό του Λυτρωτή.

Σκαρφάλωνες κι εσύ το Γολγοθά σου,

με ακάνθινο στεφάνι τη ντροπή...

.

Κι έβλεπες – παντού ολόγυρά σου,

ολούθε να σταυρώνουνε το φώς....

κουβαλητής εσύ της συμφοράς σου,

τ’ αφέντη και του δήμιου σου βοηθός...

.

Κι όπως προχωρούσανε τα χρόνια

στο γύρισμα του άπονου τροχού,

κάποτε σου ψέλλισαν τ’ αηδόνια:

“Σε πρόδωσ’ η θυσία του αμνού!

.

Ως πότε τη ζωή σου θα προσφέρεις,

του εχθρού σου αμαρτωλή βορά;

Σε ποιόν υπηρετείς το ξέρεις,

σκλάβων σκλάβε του φονιά...!

.

Κι έσβηνε στο δείλι η αχτίδα...

μα μεσ’ από τις φλόγες της ψυχής,

έτριξε στα σίδερα μια ελπίδα –

κάλεσμα και μνήμη αρετής...

.

Βράδιαζε, σουρούπωνε στην πλάση.

Βούρκωναν τα μάτια της νυχτιάς.

Και φούντωνε στα στήθη να σε κάψει

"στείρο πείσμα" λευτεριάς…

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Σκούριασ’ απ’ το δάκρυ σου ο κρίκος,

και σάπισε απ’ το αίμα το σαμάρι…

Της καρδιάς σου ένα σκίρτημα και χτύπος…

και λεύτερο ανέτειλε φεγγάρι…

.

Της συνείδησης την άσπονδη κραυγή

δεν άκουσες, μηδέ την κατηγόρια,

πως του κόσμου την ασχήμια τη φρικτή,

κοίταξες σκληρά με περιφρόνια.

.

Μηδέ το φώς θα πεί πως εμολεύτηκες,

π’ ασπάσθηκες το κόσμο του χαμού:

όχι, εσύ δεν τον ορέχτηκες!

Λυπήθηκες το κρίμα του τρελού...”

.

Βγήκες με το φώς των αστραπών,

βρήκες τ’ απροσκύνητο στρατί…

Ψηλά, στα ύψη των Καιρών,

άνοιξαν φτερούγες οι αητοί…

.

Και κάπου μες στης στάνης το καπνο,

σφραγίδα πια, στη λάσπη την πικρή,

έμεινε το χνάρι σου πιστό,

τ' αδέρφια σου, τους σκλάβους, να καλεί...

.

The Stork

The Stork


The ship extended huge, outside the dew,

his past, he thought, conducted on her track,

across the board, the skyline folded dark,

- a stork he was or member of the crew?


Thus, curiously stood upon the moors,

an epitome of time to e'er rejoice,

but stern, the sea-waves' hum repressed his voice,

or was the dusk that realness allures?


Upon the moors he stood, irresolute,

side-gazing for the sunken to discern

meanwhile the seamen deftness and concern

applied the coloring of nightly soot.


The dusk abraded, thus, the ship's details;

all shapes in numbness stood; without a word

the nighttime, condescending, linked the bird

with time's perseverance, head-ropes and brails.


The boats, directed randomly to trip,

loose wooden cradle-coffins in the bay,

surreal, formed a definite array,

where timely margins, undulating, reap.


(Their sacrosanct ascent designed the stairs,

for spotless angel forms to fly in blue,

the stork recalls the one-time rendezvous,

- this nightly ship, shall take his soul to fares.


Perchance they fled to skies - two passing glows

that cut through distances, in ardent Spring

a song for wanderers, harmonic link,

- pure emeralds the shoreline noon bestows.) 


What foolishness of storks invites the ship,

our lives to marry on the silent quays

meanwhile four smoking ebon funnels praise

our wraiths' long flight on everlasting trip?

She called me holy inside the wind, her wraith

She called me holy inside the wind, her wraith;

Befallen souls of angels dream and nest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Mistral of dawn, glare to invite and saith,

'Of sea ghost nymphs, doe flye in foam's blue vest'

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

Pearl skies, sea birds to fly on May the eighth,

On faraway was she but not to best,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Enchanting wraith she was, conceived, on staithe;

Prevailed thence time reversed, but to divest,

She called me holy inside the wind, her wraith;

.

On sole appeal, invokes on dawn war graith,

Adventures on sea trips, I conquest,

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

To aggrandize my cause, in pride to bathe,

Egressed my soul to seas - the time's request,

She called me holy inside the wind, her wraith;

Twas in my heart, a matter of false faith;

.

Γιώργος Βενετοπουλος

Τα σήμαντρα

Τα σήμαντρα

Όλες μου τις ζωές τις κράτησα για σένα
σε αναλλοίωτους των αλλοτινών
τα γυρισμένα στον άνεμο χέρια μου,
μετρούν βράδια πικρής γιορτής.

Και τα μικρά παιδιά σε κυνηγάνε,
με τους ανέμους της ονειρικής γιορτής
πρωτόγνωρος δικός μας ήλιος,
που φώτισε τα σήμαντρα σαν έφτασε πρωί.

Και ο παλμός μου που απλώνεται στα σήμαντρα
με συντροφεύει Κυριακές που σε θυμάμαι,
χτύπος καρδιάς που γράφεται στο χρόνο,
στο χρόνο που γυρνάς μόνο για μένα.

Όταν τις Κυριακές μου λένε γιόρτασε,
θυμάμαι το ποτάμι το πρωί
εσύ μέσα στο φως να είσαι δίπλα μου,
να μ' αγαπάς για όλη τη ζωή.

Boston.

Elegant Giraffes

Elegant Giraffes

He wondered if his verse was made for mules
and chickens cackling their jazzy tales;
composing dull sonnets was chased by bulls,
by elegant giraffes and crazy snails.

Amid the donkeys, in his country cot,
while gulping spirits the pig-farmer writes;
his scrawl becomes a cultivated naught
and straight he quaffs one more for his insights.

The detrimental muse of his confused
absconding inspiration, though, evades
poetics so much alcohol-abused
and drinking up the Absinth liquor, fades.

The prompting advent of a healthy burp
made pigs and chickens to comment 'superb'!

© 06-27-2013, G. Venetopoulos, All Rights Reserved
(English sonnet, Iambic pentameter)